اخلاق و فضائل, سیره عملی و رفتاری, نقش اجتماعی, نقش تربیتی و ارشادی

پیامبر (ص) و خویشاوندان

پیامبر (ص) و خویشاوندان

بر دسته شمشیرش نوشته شده بود: با کسی که پیوند [خویشاوندی را] از تو گسسته است، بپیوند.
می فرمود: کسی که پیوند خویشاوندی را گسسته است، با ما هم نشین نشود؛ چرا که لطف [خداوندی] بر گروهی که میان آنان «قطع رحم» است، فرود نمی آید.
جابربن عبداللّه می گوید: رسول گرامی ازکنار ما عبور کرد و فرمود: ای مسلمانان! از خداوند پروا پیشه کنید و با خویشان پیوند برقرار کنید… همانا بوی بهشت از فاصله هزار سال راه استشمام می شود، ولی کسی که پیوند خویشی بگسلد، آن را استشمام نمی کند.
با خویشاوندان خود می پیوست، بی آنکه آنان را بی جهت بر دیگران برتری دهد.
با همه تأکیدی که بر پیوند خویشاوندی داشت، مرزهای ارزش را در هم نمی شکست. هر گاه یکی از شما می خواهد محرمی ـ همانند خواهر، عمه یا خاله اش ـ را که به بلوغ رسیده است، ببوسد، باید بر سر یا میان چشمانش بوسه زند و لب ها یا گونه هایش را نبوسد.
با همه سفارشی که درباره خویشاوندان می کرد، همگان را از ازدواج با خویشاوندان نزدیک باز می داشت و می فرمود: فرزندتان رنجور خواهد شد.
در سخنی دیگر نیز فرمود: از غیر خویشاوند، همسر برگزینید تا فرزندتان رنجور نشود.
کسی که به سوی خویشاوندی می رود تا با مال و جانش با او پیوند برقرار کند، آفریدگار والا پاداش صد شهید را به وی عطا فرماید؛ برای هر گامش چهل هزار پاداش نویسد؛ چهل هزار گناه [شخصی] از وی بزداید؛ به همین مقدار بر درجه اش بیفزاید؛ گویا صد سال صبورانه خداوند را عبادت کرده است.
نیکوکاری و پیوند با [خویشان] عمرها را طولانی، شهرها را آباد و دارایی را زیاد می کند؛ گرچه انجام دهندگان آن بدکاران باشند.
با خویشان دوستی کنید، [اما] همسایه شان نشوید که همسایگی و اصطکاک های طبیعی میان شما کینه ها پدید می آورد. برای پیوند خویشاوندی می فرمود: «بهترین صدقه ها آن است که به خویشاوندی که دشمن توست، چیزی بدهی».

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *