اصحاب و شاگردان

تشیع ایرانیان

نخستین مذهبی که در اسلام به وجود آمد، شیعه بود که در حیات پیغمبر، برجسته ترین اصحاب، مانند سلمان، ابوذر، عمّار و مقداد و برخی دیگر، از علی پیروی می کردند و شیعه نامیده شدند و این نام را هم پیغمبر به آنها داد و مؤسسین علوم اسلامی هم شیعیان بودند «۲» و نیز معارف عالیه و حقایق و مغز و مخ دین را آنها دریافتند و کشف نمودند. «۳»
ایرانیان با فهم و هوش خدادادی، همچنانکه به تدریج برتری اسلام را بر زردشتیگری و دیگر ادیان دانستند و آن را پذیرفتند، متدرجا حقانیت تشیع را نیز ادراک
______________________________
(۱). ابو زهره، از اساتید ازهر، در دو کتاب الامام زید، ص ۸۶ به بعد و الامام جعفر بن محمد الصادق، ص ۲۸ به بعد مفصل در این باره گفتگو کرده است.
(۲). به کتاب اصل الشیعه، ص ۱۱۰، از کاشف الغطا بنگرید.
(۳). مقدمه عبد الرحمن بدوی سنی بر سلمان پاک، ص ۳۴ به بعد، تألیف ماسینیون، ترجمه دکتر شریعتی.
وحی و نبوت در پرتو قرآن، ص: ۴۶۵
نمودند و گر نه در آغاز، همگی بر مذهب تسنن، حتی بعضی نواحی ناصبی بودند.
بزرگترین علما، فقها، محدثین، عرفا، شعرا و ادبای سنی، ایرانی بودند و به طوری که قبلا گفتیم، حتی کتب ششگانه اهل سنت، به دست ایرانیها نوشته شد، بلکه امام اعظم آنها ابو حنیفه، ایرانی است و بعدها کم کم فهمیدند که اشتباه کرده اند و مذهب حق را شناختند و به آن گرویدند و به مرور زمان بر شماره حق طلبان افزوده شد، تا بعد از حدود هزار سال توانستند حکومت را به دست گیرند.
مذهب شیعه در میان مذاهب، مانند اسلام است در میان ادیان که همواره افرادی از سایر مذاهب به تشیع می گروند، ولی هیچ شیعه حقیقی پیرو دیگر مذاهب نمی شود و خلاصه مطلب اینکه ایرانیان، هم به تسنن خدمات علمی فوق العاده کرده اند و هم به تشیع، ولی هیچ کدام را آنها تأسیس ننموده اند، زیرا هر دو قبلا وجود داشته است؛ منتهی تشیع بر همه مقدم می باشد.
برگرفته از کتاب وحی و نبوت در پرتو قرآن نوشته آقای محمد تقی شریعتی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *